Η υπόθεση των τριάντα στρεμμάτων στη ΒΙΟΧΡΩΜ αποτελεί ίσως το πιο καθαρό και αδιαμφισβήτητο μνημείο ανικανότητας,
αμέλειας και μη χρηστής διοίκησης της δημοτικής αρχής της Αγίας Βαρβάρας. Στις αρχές του 2000, ο δήμος δανείστηκε για να αποκτήσει μια έκταση που θα μπορούσε και όφειλε να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης, πηγή εσόδων και εργαλείο οικονομικής αυτονομίας. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, όχι μόνο δεν εξοφλήθηκε, αλλά οι δημότες εξακολουθούν να πληρώνουν ένα χρέος χωρίς αντίκρισμα.
Σήμερα ο δήμος χρωστά πάνω από τρία εκατομμύρια ευρώ. Η ετήσια επιβάρυνση αγγίζει τις πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ και απομένουν επτά χρόνια για την πλήρη αποπληρωμή. Αντί η διοίκηση να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να παρουσιάσει ένα σχέδιο αξιοποίησης της έκτασης που θα κάλυπτε τη δόση και θα παρήγαγε πρόσθετα έσοδα, έφερε προς ψήφιση μια επιλογή που ισοδυναμεί με οικονομικό έγκλημα πολιτικής ευθύνης. Επέλεξε την επιμήκυνση του δανείου για δεκαπέντε ακόμη χρόνια.
Με σταθερό επιτόκιο 4,75 τα πρώτα εννέα έτη και κυμαινόμενο για τα επόμενα έξι, με ελάχιστο το 4 συν euribor. Το αποτέλεσμα είναι αποκαλυπτικό. Αντί ο δήμος να αποπληρώσει περίπου 3.110.000 ευρώ σε επτά χρόνια, επιλέγει να χρωστά συνολικά 5.000.000 ευρώ και να δεσμεύσει πόρους μέχρι και την επόμενη γενιά. Με απλά λόγια, επειδή η διοίκηση δηλώνει ανίκανη να βρει περίπου 200.000 ευρώ επιπλέον τον χρόνο για τα επόμενα επτά χρόνια, φορτώνει την Αγία Βαρβάρα με επιπλέον εκατομμύρια και δεκαπενταετή ομηρία. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι υπήρχε λύση.
Υπήρχε πρόταση, ακόμη και από δημοτικό σύμβουλο της ίδιας της διοίκησης, να περικοπούν μισθοί αντιδημάρχων και ειδικών συμβούλων, ώστε να καλυφθεί το ποσό και να πληρωθεί το δάνειο στην ώρα του. Η πρόταση απορρίφθηκε. Όχι επειδή δεν ήταν ρεαλιστική, αλλά επειδή δεν εξυπηρετούσε το σύστημα των βολεμένων. Η επιλογή τους είναι απολύτως ξεκάθαρη. Διατηρούν θέσεις, μισθούς και μηχανισμούς εξουσίας και μεταφέρουν το κόστος στους πολίτες. Κρατούν βολεμένους τους γύρω τους και χρεωμένους τους δημότες της Αγίας Βαρβάρας.
Όταν μια δημοτική αρχή αποτυγχάνει επί ένα τέταρτο του αιώνα να σκεφτεί, να σχεδιάσει και να υλοποιήσει την αξιοποίηση τριάντα στρεμμάτων δημοτικής περιουσίας, δεν μιλάμε για ατυχία. Μιλάμε για δομική ανικανότητα ή μήπως κάτι άλλο; Όταν επιλέγει συνειδητά τη διαιώνιση του χρέους αντί της ευθύνης, μιλάμε για μη χρηστή διοίκηση. Η Αγία Βαρβάρα δεν έχει ανάγκη από άλλες δικαιολογίες. Έχει ανάγκη από σοβαρό σχέδιο, από πολιτικό θάρρος και από διοίκηση που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι τις καρέκλες της.
Παναγιώτης Φωτιάδης
Δημοτικός σύμβουλος