Παναγιώτης Φωτιάδης: Σε μια Ελλάδα όπου οι πολίτες μετράνε τις δόσεις τους σαν σταγόνες νερού σε άδειο ποτήρι,

κάποιοι δείχνουν να έχουν βρει… το ελιξίριο της ευημερίας. Με έναν μισθό 2.300 ευρώ τον μήνα, τουλάχιστον στα χαρτιά. Γιατί, αν κρίνουμε από την καθημερινή πραγματικότητα, οι αριθμοί μάλλον δεν βγαίνουν.

Είναι άραγε τυχαίο ότι στους δήμους με “ισόβιους” δημάρχους, η προσωπική τους περιουσία ανθεί, ενώ γύρω τους η πόλη μαραζώνει;

Πώς γίνεται να πλημμυρίζει ο δημότης από ειδοποιήσεις τραπεζών, κι εκείνοι να πλημμυρίζουν από νέα ακίνητα;

Πώς γίνεται η αγορά να φυτοζωεί, οι επιχειρήσεις να κλείνουν, τα σκουπίδια να στοιβάζονται, κι όμως να υπάρχει σταθερή «ατομική πρόοδος»;

Κι εκείνο το πολυθρύλητο Πόθεν Έσχες, το έχουν δει ποτέ οι πολίτες; Ή είναι κρυμμένο σε κάποιο συρτάρι μαζί με τις εργολαβίες και τις απευθείας αναθέσεις;

Γιατί οι δημότες αναρωτιούνται, και δικαίως:

Πόσα παίρνει ο δήμαρχος;

Ποιος τον ελέγχει;

Και κυρίως… ποιος τον πληρώνει;

Μήπως τελικά, όταν οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους, κάτι άλλο χτίζεται, όχι για την πόλη, αλλά για την τσέπη των λίγων;