Στην Αγία Βαρβάρα ζούμε ένα πολιτικό φαινόμενο που δεν αφορά μόνο πρόσωπα,

αλλά τον ίδιο τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή. Όταν οι πολίτες απομακρύνονται από την κάλπη, δεν το κάνουν επειδή δεν τους νοιάζει το μέλλον του τόπου, το κάνουν επειδή απογοητεύονται από μια πολιτική ζωή που έχει μετατραπεί σε θέατρο ύβρεων, προσωπικών επιθέσεων και μικροπρεπειών.

Όταν αντί για προτάσεις καλλιεργείται η καφρίλα, όταν αντί για ιδέες παράγεται μόνο καχυποψία και απαξίωση, τότε το έδαφος γεμίζει σαπίλα. Και πάνω σε αυτή τη σαπίλα δεν φυτρώνει πρόοδος, φυτρώνουν παράσιτα.Ο σημερινός δήμαρχος, αντί να ενσαρκώνει τον ρόλο του θεσμικού εγγυητή, έχει επιλέξει τον δρόμο της απαξιωτικής και διχαστικής συμπεριφοράς.

Όποιος διατυπώνει διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται με ειρωνεία και στοχοποίηση. Ένας πυρήνας αυλικών έχει αναλάβει να συνεχίζει τη δουλειά στα κοινωνικά δίκτυα, εξαπολύοντας ύβρεις, κατάρες και επιθέσεις στις προσωπικές ζωές όσων δεν συντάσσονται με τη γραμμή της εξουσίας. Στην πρώτη γραμμή αυτών των επιθέσεων βρίσκεται πάντα όποιος θεωρείται «απειλή» ή όποιος επιχειρεί να πει την αλήθεια έξω από το παραμορφωτικό πρίσμα της δημαρχιακής προπαγάνδας.Το αποτέλεσμα είναι να μετατρέπεται ο δημόσιος διάλογος σε έναν οχετό συκοφαντιών, όπου ο ένας σπαράζει τον άλλον και κανείς δεν συζητά για το τι χρειάζεται πραγματικά η πόλη. Ο κόσμος κουράζεται, αηδιάζει, απομακρύνεται.

Η αποχή διογκώνεται, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς φθίνει και η δημοκρατία μας υπονομεύεται από μέσα. Έτσι γεννιούνται και συντηρούνται τα πολιτικά παράσιτα, τρέφονται από τη σιωπή της κοινωνίας, ζουν εις βάρος της και την εμποδίζουν να προχωρήσει.Η πολιτική, όμως, δεν είναι βόθρος. Είναι χώρος ευθύνης, είναι πεδίο διαλόγου, είναι μέσο για να βελτιώνονται οι ζωές των πολιτών. Κι αν σήμερα η εικόνα της Αγίας Βαρβάρας είναι αυτή του αλληλοσπαραγμού, αυτό δεν είναι τυχαίο.

Είναι αποτέλεσμα μιας δημαρχίας που επένδυσε στον διχασμό, που επέλεξε να στοχοποιεί αντί να εμπνέει, που προτίμησε να καλλιεργεί την τοξικότητα αντί να καλλιεργεί προτάσεις. Όταν η ίδια η κορυφή του Δήμου δίνει το παράδειγμα της απαξίωσης και της περιφρόνησης, τότε τα παράσιτα βρίσκουν χώρο να απλωθούν.

Όμως μια πόλη δεν μπορεί να προχωρήσει με δήμαρχο που, αντί να ενώνει, τρέφεται από τη διάσπαση, δεν μπορεί να προχωρήσει με έναν «ηγεμόνα», που βάζει πάνω από το κοινό καλό την προσωπική του ανασφάλεια. Και όσο αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί, τόσο η Αγία Βαρβάρα θα μαραίνεται αντί να ανθίζει.