Του Αντ. Δεωνά
Αφορμή ο προβληματισμός και η απορία μόλις πληροφορηθήκαμε,
ότι τα περισσότερα ανακυκλώσιμα υλικά Δήμων της Περιφέρειας Πελοποννήσου οδηγούνται στη ΜΕΑ της Σκάλας Λακωνίας επειδή όπως λένε, η μονάδα της Παλαιόχουνης έχει φρακάρει και δεν μπορεί να δεχθεί άλλα. Πάντως μυστήριο αποτελεί και ξαφνιάζει το γεγονός, πότε πρόλαβε καινούργια μονάδα και φράκαρε. Να υποθέσουμε ότι και στην Πελοπόννησο, η Διαλογή στη Πηγή έχει πάει... περίπατο;Επίσης αυτό που προκαλεί μεγάλη εντύπωση, είναι ότι οι ποιο απομακρυσμένοι Δήμοι, όπως ο Δήμος Κορινθίων και ο Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων (εφόσον δεν υπάρχουν πλέον ΚΔΑΥ στην περιοχή), αντί να πάνε τα ανακυκλώσιμα υλικά σε κάποιο ΚΔΑΥ της Αττικής τα οποία είναι σχετικά σε κοντινή απόσταση (Ελευσίνα - Ασπρόπυργος), τα πάνε στην Σκάλα Λακωνίας διανύοντας μια απόσταση πήγαινε - έλα, περίπου 330 χιλιόμετρα.
Άραγε, το συγκεκριμένο κόστος σε αυτή την περίπτωση των πολλών χιλιομέτρων (καύσιμα, εργατοώρες, συντήρηση οχημάτων) στο τέλος ποιος το επιβαρύνεται; Μήπως ο Δημότης;
Ενδιαφέρων θα είχε βέβαια, να μαθαίναμε και την άποψη του Φο.ΔΣΑ Πελοποννήσου για το συγκεκριμένο θέμα.
Επί τη ευκαιρία, είναι αλήθεια ότι στην είσοδο της ΜΕΑ, πληρώνουν οι Δήμοι περίπου 50 ευρώ τον τόνο για Ανακτήσιμα - Εμπορεύσιμα Ανακυκλώσιμα Υλικά; Επιπλέον, η επιδότηση της ΕΕΑ που πηγαίνει, ποιος την καρπώνεται και γιατί;